بازیافت خودروهای فرسوده ب‌ام‌و؛ نرخ Car2Car به ۵۱ درصد رسید

گروه ب‌ام‌و و شرکای صنعتی و دانشگاهی پروژه Car2Car به نتیجه‌ای مهم برای آینده بازیافت خودرو رسیده‌اند: با توسعه مراحل جداسازی، خردایش و سورت مواد، می‌توان بخش بسیار بزرگ‌تری از فلزات خودروهای فرسوده را با کیفیت مناسب به چرخه تولید بازگرداند. طبق گزارش رسمی منتشرشده در ۱۰ اوت ۲۰۲۶، «نرخ Car2Car» در آزمایش جامع این پروژه از ۶ درصد با روش‌های متعارف به ۵۱ درصد در شرایط پردازش و سورت پیشرفته افزایش یافته است.

این شاخص با نرخ معمول بازیافت تفاوت دارد. منظور از نرخ Car2Car سهم موادی است که نه‌فقط بازیافت می‌شوند، بلکه کیفیت لازم برای استفاده دوباره در کاربردهای صنعتی و خودرویی را حفظ می‌کنند. به همین دلیل، نتیجه پروژه را باید آزمونی برای بازیافت حلقه‌بسته خودرو دانست؛ یعنی مواد یک خودروی پایان‌عمر بتوانند دوباره به قطعات خودروهای جدید تبدیل شوند.

جهش بازیافت با سورت دقیق‌تر مواد

پژوهشگران چند سناریوی بازیابی را بررسی کردند. پیش‌سورت بهتر، اصلاح فرایند خردایش، طبقه‌بندی مواد، سورت مبتنی بر حسگر و جداسازی دقیق‌تر آلیاژهای آلومینیوم از جمله اقداماتی بود که کیفیت جریان مواد خروجی را بالا برد. در آزمایشی با حداقل بازکردن اجباری خودرو، روش‌های رایج بازار تنها نرخ کلی ۶ درصدی را ثبت کردند؛ اما مسیر پردازشی پیشرفته این عدد را به ۵۱ درصد رساند.

فولاد؛ بزرگ‌ترین جهش پروژه Car2Car

فولاد چشمگیرترین نتیجه را داشت و نرخ Car2Car آن از یک به ۸۱ درصد رسید. نرخ آلومینیوم از ۲۳ به ۵۲ درصد و مس از ۴۸ به ۶۸ درصد افزایش یافت. بی ام و می‌گوید آلودگی‌های حاوی مس از کابل‌ها و اتصالات، یکی از موانع اصلی تبدیل قراضه خودرو به فولاد تخت باکیفیت است. پروژه با افزودن یک مرحله سورت هدفمند توانست مقدار این آلودگی را کاهش دهد و قراضه‌ای مناسب برای تولید فولاد خودرویی فراهم کند.

بیش از ۱۰۰ هزار قطعه در خط تولید واقعی

نتیجه فقط در آزمایشگاه باقی نماند. فولاد تولیدشده پس از آزمون‌های کیفیت وارد یک زنجیره صنعتی شد و کارخانه ب‌ام‌و در لایپزیگ بیش از ۱۰۰ هزار قطعه سری با آن تولید کرد؛ قطعاتی که در خودروها به کار رفتند. این آزمایش میدانی نشان داد تولید قطعه جدید از مواد خودروهای فرسوده در مقیاس صنعتی از نظر فنی امکان‌پذیر است، هرچند به معنای آماده‌بودن همه زیرساخت‌ها برای اجرای گسترده در بازار نیست.

آزمایش روی ۴۳۳ خودرو از ۶۰ مدل BMW

در بخش میدانی پروژه، ۴۳۳ خودرو از ۶۰ مدل مختلف گروه ب‌ام‌و بررسی شدند. تمرکز اصلی بر پنج گروه ماده شامل فولاد، آلومینیوم، مس، پلاستیک و شیشه بود. ترکیب شرکای پروژه نیز کل زنجیره ارزش را پوشش می‌داد؛ از دانشگاه‌ها و مؤسسات پژوهشی تا شرکت‌های بازیافت، سازندگان تجهیزات سورت و تولیدکنندگان فولاد، آلومینیوم، مس و شیشه.

چرا پلاستیک و شیشه عقب‌تر ماندند؟

نتایج فلزات امیدوارکننده بود، اما همان پیشرفت برای پلاستیک و شیشه به دست نیامد. تنوع زیاد مواد، ساختارهای کامپوزیتی پیچیده و استانداردهای سخت‌گیرانه صنعت خودرو باعث می‌شود تولید مواد بازیافتی با کیفیت ثابت دشوار باشد. به‌ویژه برای پلاستیک، زنجیره‌های پردازش متناسب با نوع ماده و ترکیبی از فناوری‌های مختلف سورت و پالایش لازم است.

اهمیت نتیجه برای خودروهای نسل بعد

دستاورد Car2Car می‌تواند روی طراحی خودروهای آینده اثر بگذارد. اگر قطعات از ابتدا با هدف جداسازی آسان‌تر و بازیابی باکیفیت طراحی شوند، مواد بیشتری پس از پایان عمر خودرو به چرخه تولید بازمی‌گردند. داده‌های این پروژه همچنین برای توسعه مقررات بازیافت خودروهای پایان‌عمر در اروپا و برنامه‌ریزی زیرساخت‌های تفکیک و بازیافت کاربرد دارد.

با این حال، بی ام و تأکید کرده است که نرخ‌های اعلام‌شده در شرایط پژوهشی و بهینه پردازش و سورت به دست آمده‌اند. تبدیل این ظرفیت فنی به یک مدل فراگیر، به سرمایه‌گذاری در بازکردن خودرو، تجهیزات سورت، زیرساخت بازیافت، دیجیتالی‌سازی، دسترسی پایدار به خودروهای فرسوده و مدل اقتصادی قابل اجرا نیاز دارد.

جمع‌بندی

پروژه Car2Car فاصله میان بازیافت معمول و بازگرداندن مواد با کیفیت خودرویی را روشن کرده است. جهش نرخ کلی از ۶ به ۵۱ درصد و تولید بیش از ۱۰۰ هزار قطعه سری، نشانه‌ای عملی از ظرفیت بازیافت حلقه‌بسته است. در عین حال، اختلاف عملکرد فلزات با پلاستیک و شیشه نشان می‌دهد مسیر رسیدن به خودروی کاملاً چرخه‌ای هنوز به نوآوری و سرمایه‌گذاری بیشتری نیاز دارد.

منبع: BMW Group PressClub